Thijs’ world

2 mei 2006. Een jonge kerel start een blog. Hij weet niet over wat te schrijven, dus schrijft hij wat nonsens. “Here is a little spam to fill the void.” Bloggen is in. Iedereen blogt. Bloggen is marketing; je product verkopen, jezelf verkopen. Blog!

De kerel heeft eigenlijk niets om over te schrijven. Z’n leven is gevuld met computers. Computers en school. Als hij niet op school zit, zit hij te programmeren. Als hij niet aan het programmeren is, zit hij te gamen. En ondertussen nog af en toe verliefd zijn ook.

Vier jaar later heb ik nog steeds niets om over te schrijven. De blog blijft leeg; gevuld met random thoughts; en een heleboel dt-fouten. De blog hoort nu een uithangbord van m’n zelfstandige activiteiten te zijn. Er horen interessante, technische artikelen te staan waaruit blijkt dat ik een goede developer ben. Ik hoor interessante nieuwtjes te publiceren waaruit blijkt dat ik mee ben met de laatste technologieën. Een toekomstig werkgever dient hier te ontdekken welk vlees hij in de kuip neemt.

Maar de laatste nieuwtjes lees ik zelf op andere blogs, waarom er nogmaals over schrijven? Waarom beschrijven hoe lekker Ice Tea is en op welke temperatuur je deze het beste drinkt? Waarom reclame maken voor een gadget die ik na een paar maanden toch beu ben?

Zo blijft de blog dus leeg. Een enkele bedenking bij een politieke beslissing of een eeuwige rant over “de Lijn”; het haalt ook weinig uit. Het gaat niet om bezoekers of uithangborden; ‘t Is een openbaar dagboek vol openbare geheimen. Melig? Inderdaad. Maar wat dan nog.

En ondertussen wordt het slapend diertje naast mij wakker terwijl ik de lader van m’n laptop insteek. “Alles in orde? Wat ben je aan’t doen?” “Ga maar weer ronken, diertje. Ik schrijf gewoon even in m’n dagboek. Nog even wat dt-foutjes toevoegen en ik doe de laptop dicht.”

De Lijn wilt zich duidelijk niet profileren als een klantvriendelijk bedrijf. Instappen moet voortaan vooraan gebeuren, het gebod negeren levert je een boete op van € 75.

Met grote, rode verbodstekens aan alle andere deuren wordt duidelijk gemaakt dat achteraan instappen écht wel passé is. Het enige wat we nog missen is een automatische stem die aan alle andere deuren “Nicht einsteigen” roept.

Net toen de Lijn eindelijk zijn service verbeterde (vriendelijke chauffeurs over het algemeen, hetzelfde geldt voor de controlleurs) is dit “veestapel” gebod een stap achteruit is in het positieve image dat de Lijn zich even aanmat.

En wat doet het er voor mij ook toe dat we vooraan moeten instappen. Ik maak gerust elke rit mijn portefeuille open om mijn buzzy pass (jarenlange vaste klant) te tonen. Het draait bij mij om de communicatie. Gebodsborden laten de rebel in mij bovenkomen. Positieve communicatie kan toch zó moeilijk niet zijn?

Bron: De Lijn.

Het financieële marktsysteem staat op springen. De Verenigde Staten lijken niet uit hun crisis te geraken, Ijsland is falliet en Fortis houdt met moeite het hoofd boven water.

Het kapitalisme op de rand van een afgrond.

Tijd om naar Zeitgeist te kijken. Deze film analiseert de evulatie van de westerse maatschappij en geeft hier een heftig stukje commentaar op.

Hoewel het orgineel zich misschien wat voordoet als één van de vele samenzweringstheorieën, het vervolg is dat allerminst. Het is dan ook op het tweede deel dat uw aandacht wil vestigen.

In tegenstelling tot de meeste echte complot-films, biedt dit verhaal een alternatief! In samenwerking met het Venus Project verhaalt deze film een wereld zonder slavernij, sweatshops, corrupte wereldbanken en derde wereldslanden. Hoewel het Venus project wat met z’n hoofd in de wolken loopt, is het idee van technologie de vrij loop te laten alles behalve slecht te noemen.

Besluit: zeker kijken! Vooral het tweede deel is indrukwekkend. Het is geen vervolgverhaal!