Thijs’ world

We waren aan het aftellen tot we terug thuis waren. De trein reed aan een kleine tweehonderd kilometer per uur door het Duitse landschap, op weg naar ons huis.

Onderweg zat ik met een liedje in mijn hoofd van Gorki: “Ik zei dat ik voor haar wou sterven, en dat vond zij niet fijn. Ze hield van dieren en van mensen die in leven wouden zijn.” Dit had echter helemaal geen relevantie tijdens deze treinreis, maar dat geeft niet.

Ik nam wat tijd om te reflecteren over wat ik deze reis geleerd had. Ik maakte een lijstje:

1. Internet in het buitenland is duur.
2. Bagage is zwaar.
3. Mensen kijken vreemd als je een fez op hebt.
4. Internet in het buitenland is heel duur.
5. Sneeuw is koud.
6. Backamon is een eeuwenoud spel dat toch nog leuk is.
7. Internet in het buitenland is ontzettend duur.
8. Mijn zus kan niet manillen.
9. Ik kan geen backamon spelen.
10. Internet in het buitenland is ongelofelijk ontzettend duur.
11. Roken is verboden in Tsjechische stations.
12. Roken is verboden in Duitse stations.
13. Roken is toegelaten in Servische restaurants.
14. Internet in het buitenland is ongelofelijk ontzettend gestoord duur.
15. De helft van zestig is dertig.
16. Mijn fez is rood en ontzettend cool.
17. Onze Pa zijn bagage weegt meer dan een spaceshuttle.
18. Onze Pa zijn bagage zou niet mee mogen op de spaceshuttle wegens te duur.
19. In Tsjechië rollen ze met dezelfde blaadjes als ik gebruik.
20. Internet in het buitenland is ongelofelijk ontzettend gestoord illegaal duur.

En toen kwamen we aan in België waar het internet niet zo duur is. Hoera. Einde.

Vandaag hebben we helemaal niets gedaan.

Behalve dan door de koude gewandeld in Olomouck, een chocomelk gedronken in Olomouck bij een meisje met een tattoo op haar borst, een trein gepakt naar Praag in Olomouck, een héél dure pint gedronken in Praag, een trein gepakt naar Keulen in Praag en in ons bed gekropen op de trein naar Keulen.

Verder aten we pizza, moest ik heel dringend naar het toilet en had ik een virtuele date met een meisje. En morgen zijn we thuis en dat maakt me ook wel een beetje gelukkig, maar ook een beetje verdrietig. Einde.

Ps.: Ik had vandaag een hemd aan en dat vond ik niet zo comfortabel. Echt einde.

Liefste dagboek,

Vandaag was het een heel erg leuke dag. We zijn naar Olomouck gegaan. Olomouck is een klein stadje. Er is een universiteit. Verder is er sneeuw.

Om negen uur vertrokken we in München. We zaten op een mooie trein, het was er lekker warm, de trein stopte regelmatig zodat ik mijn nicotine gehalte mooi op pijl kon houden, we hadden eten en drinken en op het laatste zelfs internet omdat er iemand op de trein zat die het wifi netwerk van zijn gsm was vergeten beveiligen.

Het leven was dus goed en ik had niets om over te klagen. Ik verveelde me dus steen dood. Tot we plotseling stil stonden, de locomotief had het begeven. Ik denk dat dat kwam omdat de bagage van onze Pa zo ongelofelijk zwaar is, maar dat ben ik niet zeker. Nu, goed, plots stonden we stil in het midden van nergens en moesten we overstappen op een andere trein. Op die trein was er minder plaats, maar nog altijd genoeg om comfortabel te zitten. Het station heette Zbiroh en ik denk dat er enkel herders woonden.

Bij het overstappen was het zo koud dat ik mijn muts moest opzetten. Daar zette ik dan mijn fez bovenop, om toch maar mijn nieuwe modestatement te kunnen maken. Bovendien zag ik een mooi meisje waar ik indruk op wou maken, maar ze heeft niet naar mij gekeken en al zeker niet naar mij gelachen. Waarschijnlijk is ze mentaal gehandicapt, anders had ze me zeker gevraagd wie ik was en waar ik dat schitterend hoedje vandaan had gehaald.

Daarna zouden we gepraat hebben in de trein over de zwaarheid van het leven, over de toestand in het midden oosten en hoe de economische crisis in Tsjechië voelbaar is. Daarna zouden we bij elkaar blijven slapen en in elkaars armen naar dromenland varen.

Het was dus erg jammer dat ze mij niet aansprak.

Op de nieuwe trein waren er ook problemen. Plotseling maakten we ook een noodremming en stonden we weer stil in het midden van nergens. Het lijkt wel alsof iets ons wat duidelijk probeert te maken… Ofwel zijn de Tsjechische spoorwegen niet bijster betrouwbaar.

Daarna kwamen we aan in Olomouck. Daarna aten we vlees en dronken we bier. Daarna liepen we door de koude. Daarna gingen we slapen. Einde.

Ik zit op een vliegtuig en er is turbulentie. We zijn op weg van Istanbul naar München, om daar morgen vroeg de trein te pakken naar Olomouc, een boerendorp in Tsjechië waar mijn zus Silke graag wil gaan wonen tijdens haar studie “Taal- en letterkunde”. Kennelijk zijn daar ook mensen die Nederlands willen leren, dus gaat ze daar ook maar een beetje gaan studeren.

Ik ontdekte ook dat dit zowat de eigenlijke reden voor de trip was en dat we eigenlijk moeten gaan uitzoeken hoe het nachtleven daar zijn gang gaat. Ik vind het allemaal best, Tsjechisch bier klinkt een beetje als goedkoop bier, en dat maakt me best wel gelukkig.

Ik heb de liefdesbrief aan het meisje van op het internet op mijn blog gezet, maar heb de link nog niet naar haar gestuurd. Dat ga ik straks doen, als het avond is. Ik hoop dat ze mijn brief heel erg ontroerend vind en dat ze ogenblikkelijk het vliegtuig naar Tsjechië neemt, speciaal om mij te zien. In het andere geval moet ze maar wachten tot ik terug ben en ik tijd voor haar heb.

Ohja, dat was ik bijna vergeten: ik kocht vandaag een fez! Anderhalve euro heeft het mij gekost. Ik ben ontzettend fier op mijn fez en ik denk dat ik hem voor altijd op houd.

Nu gaan we landen, dus ik moet mijn tablet uitzetten, anders crasht het vliegtuig.
Ook heb ik nu een fez.

Fez!

En toen waren we veilig geland. Einde.

“‘s Morgens werd ik wakker met een houten kop, m’n ogen waren moeilijk te gebruiken.” De rest van de tekst kon ik mij niet herinneren, maar ik weet wel nog dat het goed was.

We zijn zo’n beetje naar oude gebouwen gaan kijken en we hebben zo’n beetje gewandeld. Het was verdorie verdomd koud voor in Turkije te zijn. Dus liepen we maar wat te verdwalen. We zijn naar een groot waterreservoir gaan kijken dat onder de grond lag en waar oude romeinen hun water kwamen halen. Daarna gingen we binnen in de Blauwe Moskee en las ik wat over de Islam, besloot gelovig te worden, knielde, nam een foto van mijn zus Silke omdat die voor de gelegenheid een sluier aan had, ging naar buiten, deed mijn schoenen terug aan en besloot dat alle gelovigen dom zijn en de echte waarheid gewoon niet aan kunnen. Daarna gingen we soep drinken.

We telden eigenlijk een beetje af tot het avond werd, want dan konden we de trein nemen naar onze volgende bestemming. Dus dronken we nog een pintje en rookten we nog een sigaret (omdat het mocht) op café. Daarna kocht ik wijn om de nacht te overleven, stuurde ik wat idiote sms’en en dacht nog wat verder na over de essentie van gelukkig zijn. Toen dronk ik nog wat wijn.

We gingen daarna naar het station waar men ons vertelde dat heel Bulgarije overstroomd was en dat we dus nooit meer naar huis konden. We zochten nog even een oplossing terwijl mijn zus huilend afscheid nam van al haar vrienden uit België, maar besloten dan toch maar terug te gaan naar het hotel om aldaar onze wonden te likken en een ontsnappingsplan te beramen.

Zo bestelden we even later vliegtuigtickets om onze route verder te kunnen zetten en iedereen was weer vrolijk en blij. Ik kroop in mijn bed en schreef een liefdesbrief voor het meisje van het internet, maar viel in slaap voor ik hem kon versturen. Einde.